|
04-08-2006 - Potjes en tubetjes
Toegegeven: ik heb best wel veel verschillende tubetjes in de badkamer staan. Ik vind het zelf nog wel meevallen, maar B. wordt er gillend gek van. Hij heeft zelf aan één shampoofles en een stuk zeep genoeg. Ik daarentegen heb een fles shampoo en een fles conditioner, bodyscrub, face wash, face scrub, drie verschillende douchegels en een potje voetscrub in de douche staan. De verhouding tussen de spullen van B. en die van mij is inderdaad enigszins zoek.
Toch snap ik het probleem niet. Er is genoeg ruimte, de tubetjes staan op een speciaal daarvoor bestemd plateau in de douche en hij kan nog steeds makkelijk bij zijn eigen spullen. Toch stoort het hem. Ik denk dat dat misschien vooral voortkomt uit onbegrip. Hij snapt gewoon niet waarom ik zoveel verschillende zaken nodig heb onder de douche. Zo snap ik niet waarom hij 20 minuten nodig heeft om alleen zijn haar te wassen en zich in te zepen, waar ik met al mijn tubetjes maar 5 tot 10 minuten nodig heb.
Zo kunnen wij 's ochtens lekker de ochtend wegzeuren en op elkaar fitten, zonder dat het echt fitten is. Ik ken zijn standpunt, hij het mijne. Ik ga mijn aantal tubetjes niet verminderen, hij zijn douchetijd niet. Zo staan we quitte en hebben we een veilig kibbelonderwerp om rustig bij wakker te worden. en de rest van de dag is het dan weer klaar met kibbelen. Heerlijk, die badkamerstress.
Gepost door: marjolineonline op 04-08-2006 om 13:49
|
|
21-07-2006 - Epileed
Het mooie weer houdt aan en dat betekent dat mijn zomer garderobe dit jaar meer dan ooit wordt aangesproken. Hoewel ik altijd graag zakelijk gekleed naar mijn werk ga, brengen deze temperaturen toch de casual zakenvrouw in mij naar boven. Voor het eerst ga ik met bloesjes zonder mouwen en soms zelfs t-shirtjes naar mijn werk. Wel een net rokje erbij en riem met bijpassende schoenen, maar voor mijn doen al erg casual. Hoewel sommige collega's op slippertjes door de gang flipfloppen, draag ik nog wel mijn gewone (dichte) schoenen, maar toch voel ik me erg zomers.
Bijkomend nadeel is dat mijn benen al weken geen bedekking meer hebben gehad en dus goed voor de dag moeten komen. Grootste probleem hierbij , en dat zullen vele dames beamen, is dat continue gezeik met dat scheermes. Eigenlijk is het scheren van je benen een fluitje van een cent en zo gepiept, maar ik word er wel moe van om dat om de dag te doen, willen ze stoppelloos en glanzend tevoorschijn komen. Collega's klaagden over hetzelfde en samen zochten we naar alternatieven. De één ging ontharingscreme proberen, (werkte nauwelijke, stonk en duurde lang) de ander koude wasstrips (pijnlijk, kleverig en niet voldoende werkzaam). Ik heb me op mijn beurt laten overhalen door een collega met veel overtuigingskracht, om voor het eerst een epilady te kopen. Hoewel ik volgens mij het grootste leed heb moeten doorstaan, krijg ik toch de indruk dat mijn methode het meest succesvol is gebleken.
Gister heb ik mijn mooie wit met roze apparaatje voor het eerst gebruikt. Pijnloos is anders. Benen gingen nog wel, maar oksels waren echt even doorbijten. Maar wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, heb ik van mijn oma geleerd. Erger nog dan het irritante gevoel (wat eerlijk gezegd is het eerder irritant dan echt pijnlijk) was de herrie die dat ding produceerde. Je kan niet even onopvallend een stukje epileren, want de buren trillen er hun bed van uit, bij wijze van spreken. Maar goed, ik ben denk ik wel 20 minuten bezig geweest, heb mijn kiezen stijf op elkaar gehouden en voelde daarna alleen nog maar gladde oppervlakten.
Eenmaal voor de spiegel bleek het beter aan te voelen dan het eruit zag. Glad was het inderdaad in de zin dat er geen haartjes meer waren. Op het zicht was het echter helemaal niet glad. Bultjes, mini bloeduitstortinkjes en vooral veel geirriteerde huid waren het resultaat van mijn verwoede poging er mooier van te worden. Goed chagerijnig ben ik gaan slapen, terwijl ik me goed bekocht voelde door de winkelier die mij dit apparaat had aangepraat en de collega die mij in eerste instantie heeft overtuigd het eens te proberen.
Vanmorgen ben ik meteen weer naar de spiegel gesneld. Eén blik was genoeg om rustig adem te halen. De beschrijving van het apparaat bleek te kloppen: als je het 's avonds doet, is het de volgende ochtend helemaal goed. Geen rode vlekjes, geen irritatie en ook geen haartjes meer. Wat wil je nou nog meer? Ik hoop dat de beschrijving klopt en dat ik pas over 4 weken weer aan deze missie hoef te beginnen, maar vooralsnog ben ik om: het scheermes mag de kast in, epilady eruit!
Gepost door: marjolineonline op 21-07-2006 om 11:22
|
|
20-07-2006 - Schuttingtaal
Sinds een klein jaar wonen wij in een huis met een tuin. Een ongekende weelde, die tuin. Toen we er net kwamen wonen hebben we een flink oerwoud moeten kappen (Greenpeace liet ons onze gang gaan deze keer) voordat de contouren van de tuin weer zichtbaar werden,. Nu begint het ergens op te lijken. Het lekkere van een tuin is, dat je in feite een extra kamer hebt bij mooi weer. Leuke bijkomstigheid is dat je je buren nog eens spreekt.
Waar de muren van je huis je 's winters privacy geven, is de tuin één blije oase van burencontacten. Ik snap best dat er in warme landen meer sociaal contact is in de buurt dan in ons kikkerlandje. Buiten kan je je namelijk niet terugtrekken en ga je mee in de hossende gezelligheid van de buurt. Boer Harm zal een ander beeld hebben, maar stadstuinen brengen dit zeker met zich mee.
Waar we 's winters kunnen volstaan met een kort "hoi buurman", zitten we 's zomers eigenlijk lief en leed te delen. Bewust en onbewust, gewild en ongewild. Zo ook in mijn tuin. De schutting is hoog genoeg om niet op elkaars bord te kijken, maar te laag om mijn lengte van 1.83 te verbergen voor mijn 1.95 lange buurman. Elke keer als hij dus in de tuin is en de deur ziet open gaan, komt hij gezellig buurten. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het wel gezellig vind. Het is wel fijn om je buren iets beter te leren kennen en onaardig zijn ze zeker niet. Vriend B. denkt er anders over en vindt dat geklets over de schutting maar lastig en onontkoombaar. Onontkoombaar is het inderdaad. De kleine buurvrouw gaat zelfs op een stoel staan om mee te praten, zodra de buurman het gesprek geopend heeft. Maar goed, als ik er genoeg van heb, ga ik met een klein excuusje gewoon even naar binnen, waarna ik stilletjes iets later weer op het terras ga zitten. Dan is het ook wel klaar, boodschap is duidelijk...
Maar je hoort ook dingen van elkaar die je niet wilt horen. Bijvoorbeeld een constant huilende baby, de ruziemakende buurjongetjes van de andere kant , verveelde telefoongesprekken, het piepje van de magnetron, een wekker die men vergeten is af te zetten. Een beetje voyeuristisch als we allemaal zijn, is het best leuk om wat smeuiige dingen van je buren te weten, maar sommige dingen boeien niet of zijn zelfs genant om te horen. Leuk om te horen was onze andere buurvrouw die boos werd omdat haar zoontje express in de hondepoep ging staan springen. Daar moet ik wel om gniffelen, zeker als ik bedenk dat de boze buurvrouw dat kind nog moet schoonmaken ook. Wat je niet wilt horen zijn de echte intimiteiten van de buren. Koosnaampjes, liefkozingen of erger. Onze buurvrouw vertelde dat ze laatst op een mooie zomeravond uitgebreid had genoten van een kreunconcert van de andere buurvrouw, die nogal van de wisselende contacten is. Dat wil je dus niet horen. Ik zou mijn mooie zomeravond denk ik binnen voortzetten uit plaatsvervangende schaamte.
Vanavond is weer zo'n mooie zomer avond en waarschijnlijk zitten we wel weer in de rook van iemand's bbq een gesprek over koetjes en kalfjes te voeren met de buurman. Burgerlijk, maar ik ben nog steeds heel erg blij met mijn buitenkamer vol sociale contacten!
Gepost door: marjolineonline op 20-07-2006 om 17:00
|
|
19-07-2006 - Slecht weer bij 35 graden?
Erger nog dan mensen die klagen, zijn mensen die klagen over klagers. En dus wil ik eigenlijk niet klagen over alle mensen die lopen te zeiken op het prachtige weer dat ons land ten deel valt. Ik kan het toch niet laten, bij voorbaat excuses. Je mag heus wel zeggen dat het warm is en dat je er slecht tegen kan, maar begin er niet over dat het slecht weer is! Deze zomers staan hoog op ieders verlanglijstje, maar is het dan zover, dan houdt niemand zijn hoofd koel. Ik heb ook wel eens last van de hoge temperaturen (zie bericht insomnia), maar over het algemeen geniet ik van de tropische sferen in ons landje.
Ik heb een jaar in Egypte gewoond. Als je het over heet hebt, dan ben je daar op de juiste plaats. Ik heb de 50 graden daar net niet meegemaakt, maar warm is daar een understatement. Hoewel ik dacht dat men er daar aan gewend zou zijn, blijkt dat grote klagers ook daar de scepter zwaaien. Zoals wij klagen over regen, zo klagen de Egyptenaren over de hoge temperaturen, over de droogt en over een zandstormpje. Het bleef voor mij raar om mensen elke dag weer tegen elkaar te horen zeggen dat het zo warm was. Het was daar elke dag zo warm, dus de actualiteitswaarde ontging mij een beetje.
Hier is het dan ongebruikelijk, maar nu al dagen achter elkaar lees en hoor je niets anders meer dan over het slechte weer. Ik kan daar niet in mee gaan. In mijn ogen is elke dag waarop het niet regent en waarop de zon besluit te schijnen per definitie een mooie dag. Daarom verklaar ik nu de oorlog aan de klagers en ga ik actief dit mooie weer promoten! Ik ga genieten van een verkoelend ijsje, zie buiten de zon schijnen op de groene bomen en bedenk me dat ik na mijn werk lekker een stuk ga fietsen om te genieten van de avondzon. Als het regent is dat toch minder vrolijk. Als tegenhanger van de klagers word ik nu gewoon een actieve genieter, die dat niet onder (strand)stoelen of (zonne)banken steekt!
Gepost door: op 19-07-2006 om 15:38
|
|
18-07-2006 - It's hard to say goodbye...
Stel je voor dat je 16 bent en je hebt drie weken je vakantie doorgebracht in een mooi oord, waar je allemaal leuke mensen van dezelfde leeftijd hebt ontmoet. Je hebt de tijd van je leven gehad met deze mensen, maar de vakantie loopt op zijn einde en ieder gaat strak zijn eigen weg. Je neemt met moeite afscheid van je nieuwe vrienden, die daarmee meteen oude vrienden worden , want een toekomst is niet weggelegd voor deze vriendengroep, die kriskras over Nederland verspreid is. Drie weken lang heb je lief en leed gedeeld en nieuwe dingen ontdekt en ineens sta je op het punt om deze mensen voorgoed vaarwel te zeggen. Natuurlijk wordt er beloofd om te mailen, te bellen, langs te gaan, maar je beseft je heel goed dat ieder in zijn eigen wereldje de vakantie snel weer vergeten is.
Ik ben allang geen 16 meer en ben ook niet drie weken op vakantie geweest. Toch heb ik precies het gevoel van de 16 jarige die afscheid neemt van zijn vakantievrienden. De vakantievriend is in dit geval een collega en niet de vakantie, maar zijn contract liep op zijn einde. Hoewel hij pas over twee weken zou vertrekken, kreeg hij vandaag het bericht dat hij per direct "vrijgesteld was van werk", hetgeen betekent dat men hier ontzettend pissig is dat meneer gaat werken bij de concurrent, terwijl zij hem eerst zelf de laan uit hebben gestuurd. Maar goed, de betreffende collega mocht vandaag in 3 uur tijd zijn spullen opruimen en vertrekken. Met een aantal andere verontwaardigde collega's en de betreffende collega hebben we zijn afscheid "gevierd" met een lunch buiten het bedrijfspand.
Het moment dat wij echter weer naar binnen gingen en de collega in zijn auto stapte, was voor mij een typische deja-vu van de 16 jarige die haar vakantievrienden gedag zegt. Ik kan het heel goed vinden met deze collega en wil zeker contact houden, maar ergens diep in mij zegt een stemmetje dat dit weer loze woorden zijn. Ik ken mezelf en mijn sociaal leven. Ik heb eigenlijk te veel vrienden om ze allemaal regelmatig te zien (dit klinkt verwend, maar ik ben wel degelijk heel erg blij met al deze lieve vrienden). Deze collega zal de eerste weken nog vaak in mijn gedachten zijn, als ik even wil kletsen bij gebrek aan inspiratie of als ik koffie ga halen. Maar als puntje bij paaltje komt, dan gaan mijn vrienden voor. Collega's kunnen vrienden worden, maar in veel gevallen blijven het hoe dan ook collega;s. En daar reed dan een van mijn leukere collega's weg van het kantoorterrein en daarmee, denk ik, ook uit mijn leven. Leuk is anders!
Gepost door: marjolineonline op 18-07-2006 om 16:37
|
|
18-07-2006 - insomnia
Nooit begrijp ik mensen die zeggen dat ze niet kunnen slapen. Hoezo, niet kunnen slapen? Als ik mijn kussen zie, dan begin ik spontaan rustiger te ademen en vallen mijn ogen langzaam dicht. Aanstelleritis en drukdoenerij, dat niet kunnen slapen.
Totdat het jezelf overkomt. Ja, het is wel warm momenteel (wat zeg ik, zo'n mooie zomer hebben we jaren moeten missen!), we slapen onder een platdag en ja ik had een belangrijk gesprek de dag erna, maar is dat de reden om ineens zelf ook niet te kunnen slapen? Nee, de muggen die zoemde dat het een lieve lust was, de buren die wensten de barbecuen tot half twee, het bed dat te warm werd, vriend B. die zich omdraaide en weer omdraaide en weer omdraaide.... Kortom: ik had last van aanstelleritis, die er overigens wel voor zorgde dat ik het half drie heb zien worden, terwijl ik om half zeven mijn bed weer uit kon.
Het kan de beste overkomen, zo blijkt maar weer. Ik hoop dat vannacht mijn bed gewoon weer het toevluchtsoord is voor rust en ontspanning en dat muggen, buren en vriend zich niet bemoeien met mijn nacht.
Gepost door: marjolineonline op 18-07-2006 om 16:00
|
|
18-07-2006 - Eerste stapjes online....
Op een cursus over de toepassingen van "e" vorig jaar, heb ik geleerd dat je eigenlijk niet meer mee kan praten als je geen blog hebt. Nou ben ik absoluut geen voorloper, dus had ik dat jaartje blijkbaar nodig om aan het idee te wennen dat ook ik een blogger kan zijn.... Nu dus een voorzichtig eerste stapje.
Gepost door: marjolineonline op 18-07-2006 om 15:34
|
|
|